<a href="/%CF%83%CE%B5-%CF%80%CE%B5%CE%AF%CF%83%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%81%CF%8E%CE%BD">Σε πείσμα των καιρών</a> <a href="/%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%87%CE%AE-%CE%BC%CE%B5-%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%BC%CF%8C%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CE%BA%CF%89%CE%B4%CF%89%CE%BD%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%AF%CE%B5%CF%82">Υποδοχή με χαρμόσυνες κωδωνοκρουσίες</a> <a href="/%CE%B7-%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%B1">Η ενορία στα σχολεία</a> <a href="/%E1%BC%84%CE%BE%CE%B9%CE%BF%CE%BD-%E1%BC%90%CF%83%CF%84%E1%BD%B6%CE%BD-0">Ἄξιον Ἐστὶν</a> <a href="/%E1%BC%95%CE%BD%CE%B1-%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%BA%E1%BD%B8-%CE%B3%CE%B5%CE%BC%CE%AC%CF%84%CE%BF-%CF%80%CF%8E%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1">Ἕνα σχολικὸ γεμάτο πώματα</a>

Μια βάπτιση στην Σμύρνη.

Μια βάπτιση στην Σμύρνη.

 Μέσα σε ένα περιβάλλον που όλα διαλύονται, με πολέμους και ακοές πολέμων, με πείνα που ακούω μα δεν βλέπω, με αυτοκτονίες υπουργών και παπάδων, με μια ποιμένουσα Εκκλησία που ασχολείται με την διανομή τροφίμων, σκέφτομαι μήπως θα πρέπει να ξεχάσουμε ως εκκλησιαστική κοινότητα το «Να μην Ξεχάσω … η ενορία μου με καλεί».

Τι έχει να προσφέρει στους πεινασμένους ένα ενοριακό φυλλάδιο, που ζήτημα αν χίλια ζευγάρια μάτια στέλνουν τα μηνύματά του, στο νου.  Πως μπορεί να βρει ελπίδα εκείνος που ήδη έχει κάτω από το προσκεφάλι του το σκοινί για την αγχόνη,  από τον χρόνο που τρείς άνθρωποι θα διαθέσουν μπροστά σε μια οθόνη για να στήσουν το έντυπο. Τελικά τι θα ωφελήσει αν κερδίσει ο υπεύθυνος της έκδοσής του, τα εύγε όλου του κόσμου, αν ζημιωθεί η ψυχή του από το άγχος να έχουμε έτοιμο το Σάββατο το απόγευμα το «Να μην ξεχάσω…»  ενώ  ξεχνά πολλάκις το Απόδειπνο.

Ψιλά γράμματα. Μιας και η πυκνή γραφή και θεματολογία το κάνει δύσκολο στην πρόσβαση των εκκλησιαζομένων, που το παραλαμβάνουν έντυπα. Για τους  παραλήπτες   της ηλεκτρονικής μορφής του, το ξέχασαν πια, αφού ένα χρόνο δεν το έλαβαν αλλά ούτε και ανέβηκε στο διαδίκτυο. Να βρω κουράγιο και δύναμη, για να μην ξεχάσω το «Να μην ξεχάσω … η ενορία μου με καλεί». Που όμως να ψάξω;

Να λοιπόν μέσα στην εποχή των άλαλων χειλέων, που τον περασμένο χρόνο έγιναν και άδικα χέρια, βρήκε ο Θεός και μου έδωσε το μάθημα μου. Μια βάπτιση στην Σμύρνη. Ήταν Κυριακή 30 Σεπτεμβρίου, μεσημέρι ήδη και με τον Ιεράρχη της Μωκησού είχαμε φτάσει στην Αγία Φωτεινή της Σμύρνης. Προτεσταντικός ναός, παλιό Ολλανδικό εκκλησάκι στην διάθεση του Ελληνικού Προξενείου της Σμύρνης και από την δεκαετία του ’60 εσωτερικά η Αγία Φωτείνη. Ποτέ δεν φαντάστηκα πως θα βρισκόμουν σε μια ανάλογη στιγμή. Στο δρόμο η αστυνομία εδώ θα είναι είπα σαν τους είδα και στην αυλή του, Τούρκοι και Έλληνες περίμεναν να ανοίξει ο Ναός και αγέρωχος ο Επίσκοπος Δημήτριος να  εκφωνήσει το «ευλογημένη η Βασιλεία…»  

Έπρεπε να κάνω ταυτόχρονα χρέη νεωκόρου, ψάλτη και παπά. Μα οι λίγες εκείνες ψυχές, δεν τις μέτρησα, ζούσαν την μυσταγωγία λες και είχαμε βρεθεί στην Αγία Φωτεινή της Σμύρνης τέτοιο καιρό πριν 91 χρόνια. Ο Αναστάσιος- Κάιρα (Δωρόθεος θα μεταφράζονταν από τα παλιά Τουρκικά), το παιδί μιας Τουρκοπούλας και ενός Ελληνόπουλου της Αμερικής, λάμβανε τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος. Θαύμα Θεού.

Ο πατέρας του νεοφώτιστου άφησε για τα μάτια της μάνας του, την πολύφερνη Νέα Υόρκη και έγινε κάτοικος Σμύρνης. Είχε ρίζες. Πέρασαν τόσα χρόνια μεγάλωσε με πλαστικά φαγητά, μα το αίμα νερό δεν γίνεται. «Ήρθα για να μείνω στην Σμύρνη» το λέει και το ζει και ίσως πεθάνει γι΄ αυτό,  θα πουν κάποιοι θερμόαιμοι. Όμως εκεί στην αυλή της Εκκλησιάς, ένας νεαρός Τούρκος, φίλος του ζευγαριού, σε άψογα Ελληνικά θα έλεγε «είναι κρυπτοχριστιανοί». Δεν ήταν . Ήταν βαλκάνιοι οικονομικοί μετανάστες ,εκείνοι που απρόσκλητοι μπήκαν στο ναό και με ευλάβεια συμμετείχαν στο μυστήριο, φεύγοντας  όλο χαρά με την ευχή του Επισκόπου. Και αν ήταν; Μέσα σ΄εκείνη την αυλή πήρα από τον αλλόθρησκο νεαρό Μπαρμπαρόσα, το μάθημα μου.

Αξίζει να δαπανάς το είναι σου για την Εκκλησία του Χριστού και ας μην περιμένεις ανθρώπινη αναγνώριση. Να τρέχεις, να γράφεις, να ακούς, να πονάς και ας βλέπεις τους μεγαλόσχημους να ασχημονούν. Υπάρχουν κρυπτοχριστιανοί … ναι το είδαμε και σε κάποια Τουρκική τηλεοπτική παραγωγή, από αυτές που κρατούν καθηλωμένους ανενεργούς στους  καναπέδες  πολλούς χριστιανούς λαϊκούς και κληρικούς. Όχι λοιπόν αφού αναπνέω, αφού δεν, δεν, δεν, το να «μην ξεχάσω … η ενορία μου με καλεί» θα πορευθεί και φέτος, από χέρι σε χέρι, από σπίτι σε σπίτι, από οθόνη σε οθόνη, για να μη ξεχάσω γιατί έγινα παπάς. Αν θέλετε κάτι άλλο να γίνει, περιμένω τους ενορίτες να μου το πουν… αλλιώς καλή ποιμαντική χρονιά

Πρεσβύτερος Σεραφείμ